Komitet Górnośląski
W czasie gdy tworzyły się struktury POW Górnego Śląska i niemiecki Związek Wiernych Ojczyźnie Górnoślązaków pojawili się na Górnym Śląsku zwolennicy trzeciej drogi – niezależnej państwowości Śląska.
Powstały na początku 1919 r. Związek Górnoślązaków-Bund der Oberschlesier był ponadpartyjną, masową organizacją. Jego członkami byli ludzie uważający, że Górnoślązacy stanowią odrębny naród, a wobec tego powinni sami stanowić o swoich losach w ramach niepodległego państwa utworzonego z ziem historycznie górnośląskich.
Wśród trójki założycieli tego ruchu dwóch pochodziło z podopolskiego Dobrzenia Wielkiego – byli to wikary z Mikulczyc ks. Tomasz Reginek i jego brat – nauczyciel Jan Reginek, który w tym okresie pełnił funkcję przewodniczącego rewolucyjnej Rady Robotników i Żołnierzy w Raciborzu. To właśnie oni wspólnie z pochodzącym z Katowic trzecim liderem ruchu adwokatem i notariuszem Ewaldem Lataczem założyli 27 listopada 1918 roku w Rybniku tajny Komitet Górnośląski.
Komitet ten domagał się od Polski, Czechosłowacji i Niemiec przyznania Górnemu Śląskowi statusu niepodległej Republiki Górnośląskiej i zagwarantowania neutralności. Nie miał on żadnych struktur, ani programu politycznego.
9 grudnia 1918 r. odbyła się w Kędzierzynie konferencja partii politycznych, działających na pruskim Górnym Śląsku. Jej uczestnicy początkowo ustalili utworzenie „tymczasowego niezależnego państwa górnośląskiego”, do czasu ustalenia przynależności państwowej Górnego Śląska w traktacie pokojowym. Sprzeciwił się temu Komitet Górnośląski, który na tej samej konferencji zażądał proklamacji niepodległego państwa górnośląskiego. Ostatecznie uczestnicy konferencji utworzyli Komisję Śląską która to miała „separatystyczne wizje na Górnym Śląsku koordynować i rozpowszechniać”.
Akcja polityczna separatystów dała jednak mizerne wyniki.