Republika Górnośląska
W styczniu 1919 działacze separatystyczni utworzyli w Bytomiu ponadpartyjny Związek Górnoślązaków-Bund der Oberschlesier (ZG-BdO). Polityczną podstawą działalności ZG-BdO były dwa założenia: teza istnienia „narodu górnośląskiego”, – jak głosili „odrębny, jednolity słowiańsko-germański naród o mieszanej krwi”, który nie może być dzielony na Polaków i Niemców. Drugim założeniem była geograficzna i gospodarcza niepodzielność kraju. Już na starcie nowe ugrupowanie miało około 10 000 zwolenników bo pogląd, że Ślązacy stanowią odrębny naród nie był niczym nowym.
Tymczasem prezydent Rejencji Opolskiej wydał 31 grudnia 1918 r. rozporządzenie w myśl którego, postulat stworzenia niepodległej Republiki Górnośląskiej, został uznany przez Niemców za zdradę stanu.
Równocześnie wprowadzono ustawę o stanie wyjątkowym, której paragraf 96 zabraniał publicznego poruszania sprawy niepodległości Górnego Śląska. Następnie władze zawiesiły działalność ZG-BdO, a wielu jego liderów trafiło do więzienia. Aresztowania uniknął Ks. Tomasz Reginek, który uciekł z polskim paszportem do Paryża.
Widząc bezcelowość dalszej walki o Republikę Górnośląską bracia Reginkowie zaakceptowali przedstawiony przez stronę polską projekt Statutu Organicznego, który gwarantował mającym wejść w skład Polski ziemiom śląskim szeroką autonomię, wystąpili z ZG-BdO i przeszli do obozu Korfantego. Kierownictwo ZG-BdO objął wówczas Ewald Latacz, który zdecydowanie odciął się od Reginków
Związek nie odegrał później już większej roli, choć przejawiał aktywność we wszystkich stadiach zmagań o przynależność państwową Śląska. Działacze ZG-BdO nie mieli łatwego życia, ich manifestacje były rozbijane zarówno przez bojówki polskie, jak i niemieckie. Ostatecznie ZG-BdO z uwagi na brak perspektyw realizacji swoich celów zaprzestał działalności w roku 1924.